Και ο καιρός κύλαγε!
Οι στιγμές της ζωής μου περίσσευαν και μαζί με αυτές περίσσευαν οι εμπειρίες μου, τα βιώματά μου, οι ανησυχίες μου αλλά και οι γραπτές μου σκέψεις. Τα γραπτά μου χνάρια. Θεώρησα λοιπόν πως, είναι καιρός να βάλω και τις στιγμές και τις γραφές της ζωής μου σε μια σειρά, σε μια τάξη.
Απλά για να μη ξεχαστούν, να μη χαθούν στο άγνωστο, στο αδιάφορο, στο άπειρο.